Premio Nacional de Sociología y Ciencia Política 2010

Descrición autobiográfica de D. Carlos Moya Valgañón
por por Ramón Ramos Torre

Carlos Moya Valgañón

A figura intelectual de Carlos Moya desborda toda posible clasificación académica e a súa conseguinte situación nos coutos pechados das especialidades. Persoa de insaciable curiosidade intelectual e de cultura enciclopédica, os seus traballos sociolóxicos sempre tenderon a situarse na encrucillada na que se dan cita as mellores tradicións modernas das ciencias sociais e os humanidades. A súa socioloxía estivo sempre aberta ao diálogo interdisciplinar e ao cuestionamento das estériles fronteiras académicas, atenta, polo tanto, a incorporar os novos puntos de vista que proveñen da filosofía, a historia, a psicoloxía, a antropoloxía, a ciencia política -ou mesmo da liña intelectual máis afastada das ciencias duras. Produto da matriz heterodoxa e híbrida do seu pensamento e da súa brillante orixinalidade, as súas aproximacións aos temas empíricos ou teórico-analíticos conseguen sempre sorprender polo recente do punto de vista dende o que observa e analiza, a súa capacidade para recoñecer nas mínimas dobras da experiencia realidades emerxentes apenas pensadas e a súa negativa a demorarse no xa trillado e estéril.

O seu centro de interese e atención foi sempre a gran tradición do pensamento social. Unha tradición que analizou partindo do seu arranque en Hobbes, o primeiro e principal pensador da orde socio-político da modernidade, e que, pasando polas refundacións que Saint-Simon e o seu discípulo Comte realizan no primeiro terzo do XIX, chega á súa plena institucionalización en Alemaña e Francia nos tempos de Max Weber e Emile Durkheim, para eclosionar na universidade americana de despois da Segunda Guerra Mundial, dominada pola loita entre o estrutural-funcionalismo de Parsons e a socioloxía comprometida e alternativa de Charles Wright Mills. É esta matriz, que se desprega ao longo de varios séculos de modernidade, a que constituíu o obxecto central das súas reflexións, investigacións e escritos. Moya mostrou de xeito brillante como se desprega e vai gañando en complexidade, como se constitúe na columna vertebral do pensamento moderno, como nos pensa e que podemos facer para renovar as mensaxes que nos foi proporcionando ao longo do tempo. Os seus estudos sobre Hobbes, Saint-Simon, Durkheim ou Weber mostran o seu estratéxico papel na historia da modernidade e a súa testana actualidade, como pensadores, que nos seguen axudando a pensar o mundo en que vivimos. Son traballos plenamente recoñecidos como estudos de referencia por parte da nosa comunidade académica.

Con todo, Carlos Moya non se limitou a brillar no espazo da reflexión teórica. Sempre se destacou como un observador intelixente e sutil da actualidade. As súas análises sobre a deriva da sociedade mundializada contemporánea están cheos de propostas orixinais en diálogo cos diagnósticos máis ao uso da socioloxía contemporánea. Por outro lado, e seguindo nisto as liñas propias da socioloxía clásica, os seus traballos sobre o mundo social foron máis alá do puramente actual ou contemporáneo, abríndose a indagacións históricas de altos voos nos que socioloxía e historia se conxugan como disciplinas inseparables.

Persoa sociable, aberta a todos e disposta sempre a alentar as investigacións dos moitos que, con formacións e intereses intelectuais moi dispares, se lle achegaron ao longo de décadas, Carlos Moya é recoñecido por todos como un intelectual comprometido coa época que lle tocou vivir, un sabio e un mestre, de quen a comunidade académica valora o seu papel crucial na institucionalización da socioloxía en España e, en especial, as súas achegas innovadoras e orixinais no campo da teoría sociolóxica e a filosofía sociopolítica.

arrow_back