Premio Nacional de Sociología y Ciencia Política 2002

Descrición autobiográfica de D. Francisco Murillo Ferrol
por por Fernando Vallespín

Francisco Murillo Ferrol

Un mestre das ciencias sociais:

Don Francisco, como lle chamábamos todos, foi unha figura clave no devir da socioloxía e a ciencia política española ao longo das últimas catro décadas do s. XX. Foi Catedrático de Dereito Político nas universidades de Valencia, Granada e Autónoma de Madrid, membro da Academia de Ciencias Morais e Políticas e Premio Nacional de Socioloxía e Ciencia Política do CIS en 2003, o primeiro desta natureza que se outorgaba nesta institución.

Iniciou a súa vida universitaria cunha tese doutoral sobre Francisco Suárez e o seu primeiro libro foi "Saavedra Fajardo y la política del Barroco" (Instituto de Estudos Políticos, Madrid, 1957; hai unha reimpresión de 1989), que segue tendo unha gran frescura como estudo específico de historia do pensamento. Pouco despois entraría nun contacto directo coa socioloxía e ciencia política estadounidenses de posguerra, que daría os seus froitos en "Estudios de Sociología Política" (Tecnos, Madrid, 1962), os seus estudos empíricos sobre Andalucía, sobre as clases medias españolas e a súa participación en diversos informes FOESA. Como Director do Instituto da Opinión Pública, antecedente do Centro de Investigacións Sociolóxicas actual, tería tamén a posibilidade de abundar e avaliar este tipo de enfoques e as novas metodoloxías cuantitativas. A todos estes traballos engadiríanselle e/ou solaparían estudos de dereito constitucional e teoría do Estado, historial social de España, estrutura e cambio social, a desigualdade, temas específicos de ciencia política e un longo etcétera que sería demasiado prolixo presentar aquí en detalle. Basta con botar unha ollada ao índice dos dous volumes dos seus "Ensayos sobre sociedad y política" (Península, Barcelona, 1987 e 1988) para facerse unha idea da variedade de temas aos que dedicou o seu interese e, se len, para comprobar algunha das máis suxestivas características da súa escritura: o seu coidado estilo e o seu esforzo por non pechar o discurso, por suxerir máis que por afirmar.

Estas consideracións anteriores seguramente servan para sintetizar con trazo groso a súa contribución ás ciencias sociais do noso país. Para os seus numerosísimos discípulos foi moito máis que iso. Non é fácil dar cun termo cuxa semántica poida acoller o que todos lle debemos. Foi mestre e amigo, iniciador académico e cómplice atento da nosa torpe evolución nos seus campos do saber. Pero, sobre todo, exemplo. Ninguén podía ser insensible ao seu talante de rectitude e bonhomía, ao seu entusiasmo pola lectura e o coñecemento da realidade social, á súa insaciable curiosidade intelectual. Era ben coñecido o seu san escepticismo e distanciamento irónico respecto do máis inmediato, da moda do momento. Aínda que sempre soubo tolerar e tomarse con interese as nosas reiteradas extravagancias e divagacións. E sempre estaba aí cando o necesitábamos, dándonos consello e cariño. Se a maior garantía de supervivencia é a lembranza das persoas que deixamos atrás, o mestre seguirá vivindo mentres todos segamos aquí.

arrow_back